انتظار و انتظارشاید که....

تاسف بارترین شرایط برای من که همیشه دارای دغدغه انجام درست وظایف می باشماین است که کس دیگری غصه آبرو و اعتباری را بخورد که صاحب اعتبار و آبرو اصلا بهفکر آن نباشد وداستان نماینده مجلس و دفترارتباط های مردمی ایشان در شهرستان ابهراز این دست موقعیت ها می باشد که بسیاری از دانایان و تحصیل کردگان شهرستان دغدغهتوفیق و فعالیت برای کسب آن را به تن و جان می خرند ولی بدبختانه نماینده محترم ویا ریاست دفتر ایشان اصلا نه تنها دغدغه ای در این مورد از خود نشان نمی دهند بلکهچنان خود را به بی خیالی و یا بی توجهی می زنند که گویی اصلا موضوعیتی به نام دفترارتباط های مردمی و تاثیرآن بر سرنوشت شهرستان وجود خارجی ندارد مثلا اگر یادتانباشد در طول دوازده سال دوران پر فراز و نشیب حضور جناب مهدوی در جایگاه نمایندگیمردم منطقه در مجلس نیرو های فکری فراوانی که یکی از آنها خود همین ریاست دفترجناب خان محمدی در ابهربود طی مطالبی در نشریات و یا جلسات مختلف عنوان می داشتندکه دفتر ارتباط مردمی نماینده در شهرستان ابهر دارای آن تحرک و قابلیت لازم برایرتق و فتق امور مربوط به نماینده نمی باشد ودر آن مدت متاسفانه نه خودمهدوی که توان دریافت مطالب را داشت دنبال این موضوعبود که با اعمال تغییرات متناسب با شرایط خواست و انتظار دانایان ابهر را جامهتحقق بپوشاند ونه ریاست دفترایشان بدلیل عدم قرابت علمی و تجربی با مسئولیتی که بردوش داشت این ظرفیت را از خودنشان می داد که برای نزدیک ساختن نماینده به فهم دقیقخواست و انتظار لایه هایی از جامعه که دغدغه توسعه داشتند کاری به انجام رساندو یادست به فعالیتی بزند!!! اما هرچه بود گذشت و نوبت کار و فعالیت به نماینده ای رسیدکه به خاطر اتکایش برمدرک ومسند علمی و استادی دانشگاه می تواند نماینده ای ازلایههای تحصیل کرده و دانش آموخته شهرستان های ابهر و خرمدره محسوب گرددو گویا رئیسیبرای دفترارتباط های مردمی خود در ابهرانتخاب نموده که حداقل در ادعا خود را فردیبا ظرفیت و قابلیت فهم وهمراهی با پیشنهاد ها وانتظارات لایه های روشنفکر جامعه نشانمی دهد اماچرا این دو فرد که می توانند به نوعی ترکیب آرمانی را در ایجاددفتریفعال و با برنامه نشان دهند در مدتی که از انتخابات می گذرد ویا مجلس کاررسمی خودرا آغاز نموده ازخودتحرک لازم را نشان نمی دهند و یا دغدغه اعتبار و آبروی لایههایی از جامعه را که نمایندگی آنها را دارند نمی کنند و برای فرو نشاندن این دغدغهاقدامی که بتوان بدان نام سازمان دهی و یا عمل تشکیلاتی نهاد به انجام نمی رسانند؟سئوالیست که در پاسخ به آن(نماینده و رئیس دفترایشان) حتما خواهند فرمود که مااقدامات خود را آغاز نموده ایم و با اجاره محل وانتخاب رئیس دفتر و واگذاریاختیارات به ایشان و فراخواندن برخی از نزدیکان فکری رایزنی هایی را در زمینه پر وپیمان نمودن فعالیت ها در دفترآغاز نموده ایم واگر فردی نتوانسته اطلاعی از موضوعبدست آورد مشکل خود ایشان است که از قافله بیرونند.چنین احتمالی ممکن است که رخداده باشد وحتی اگرچنین باشد جای بسی خوشحالی خواهد بود اما چیزی که نگارنده بااتکاء به تجربه چندین ساله آشنایی با روند فعالیت های فکری وتشکیلاتی مخصوصا درموضوع نمایندگان مجلس از آن در هراس است این است که ما درابهر با دو گروه از کنشگران سیاسی روبرو هستیم که متاسفانه این دو گروه در طول سال های پس ازانقلاب همیشهدر دست بدست نمودن قدرت نقش داشته اند گروهی ازآنها که مهدوی نمایندگی آنها راداشت اتکای تصمیم سازی های خود را بر مجموعه متعصبی ازباز نشستگان فرهنگی ومعتمدین بازاری نهاده بود که مشخص بودمحصول فکری تولیدی این گروه چه خواهد بودآدمهایی که فکر می کردنداگرمهدوی نباشد تعادل جهان هستی به هم می خورد و بایداوانتخاب شود و چون انتخاب می گردید این حس در آنها ایجادمی شد که اگر مهدوی بخواهدبا دیگران طرف مشورت گردد حتما او را با افکارانحرافی ازراه بدر خواهند کرد و ازاین جهت خود را دایه دلسوزتراز مادر نشان داده ومهدوی را از داشتن ارتباط با لایههایی از جامعه که دارای افکارعلمی و متکی بر نظم مطالعاتی و تحقیقاتی بودبرحذر میداشتند وهمین ها بودند که اجازه ندادند در طول دوازده سال حضورمهدوی در مجلسدفترایشان به مرکزآمد و شد تحصیل کردگان ودانش آموختگان تبدیل شود.

گروه دیگری که می توان ریاست دفترنماینده جدید را ازآن گروه دانست مجموعه ای بودند و هستند که حضورو تاثیر گذاری خودرا در اطراف نمایندگانی چون امیر جهانی و یا موسوی پوربه منصه ظهوررسانده اند اینمجموعه هم به نوعی کپی برابربا اصل همان اطرافیان مهدوی می باشندکه با انحصارینمودن ارتباط نماینده به افرادی خاص اجازه نمی دهندکه فکر و طرح واقع بینانه بهحوزه رفتاری نماینده وارد گردد اینان هم با بدبین نمودن نماینده به این و آن(ومحدود نمودن ارتباط او با جریانی عمدتا محفلی که خوب می گویندو می شنوند ولی چونبرمی خیزندتا کاری انجام دهند همه گفته ها فراموش می گردد) باعث محدود شدن ارتباطاو به مجموعه ای خاص می شوند که با داشتن نمایه های روشنفکری (بدون تعهد ات عملیآن که در تلاش برای تولید فکر و انتقاد با انتقاداز خود مفهومی می گردد) فاقدخلاقیتوتحرک لازم برای اداره سازمان یافته جامعه می باشند(جامعه ما ازاین گروه تجربیاتفراوانی دارد واین تجارب را در دوازده سال اقتدار امیر جهانی و موسوی پوربدستآورده است).

پس در عمل اگرقرارباشد که در دفتر ارتباط مردمی نماینده فعلی هم بر پاشنه ایبچرخد که در دوره های نمایندگی افرادی چون امیر جهانی وموسوی پور گردیده است باید فاتحهاین چهارسال را هم خواند زیرا که آزموده را آزمودن خطاست و یا امید بستن به چیزیکه از آن ثمری بر نیامده خود را فریب دادن است.