بازی های المپیک و سهم انسان امروز از محصولات آن

می گویند بازی هایالمپیک از دیر باز با فلسفه انجام مسابقه ورزشی برای کاستن از جنگ و تبعات آن،آشنایی با پیشرفت تمدن های مختلف ودر نهایت انجام رقابت های مفرح که بتواندانگیزه افراددیگر را برای انجام فعالیت های با برنامه ورزشی جهت نیل به سلامتی افزونسازد صورت می گرفته ومی گیرد.

وامروز اگر بخواهیمبا همان عینک و یا معیارهای همان فلسفه به المپیکی که در لندن برگزارمی شود نگاهکنیم در عمل باید بتوانیم شاخص هایی را از اجرای آن استخراج کنیم که دلالت برکاستناز جنگ ،به نمایش در آوردن نشانه های موفقیت های مناطق مختلف جهان و در نهایتتزریق سر زندگی به جوانان و افراد حاضر در گوشه گوشه جهان باشد.

مسلم است که در بخشاول یعنی تاثیر بر کاستن از منازعات نظامی نمی توان المپیک لندن را عنصری موثرشناخت و از این بابت برای آن در قالب فلسفه المپیک ارزش و اعتبار قایل شد زیرا کهجهان امروز با تقسیم شدن به دو قطب اکثریت فقیر در فرهنگ مادی ومعنوی و اقلیت برخورداراز منابع و تعالی مادی عملا درگیر جنگ گستردهی پیدا وپنهانی شده است که هریک ازمناطق به فراخور حال و شدت فقری که با آندرگیر می باشدگونه ای از جنگ را تجربه می کند.

مثلا درافریقا خستطبیعت با ناتوانی مسئولان ومدیران دست بدست هم داده است و شرایطی را حاکم ساخته کهدر زیر بلیط آن یا آدمی طعمه کرکس و لاشخور می شود و یا در دام فقر معنوی و فرهنگیگوشت دم توپ اختلافات طایفه ای و قبیله ای می گردد تازه از بین همین آدم های درانتظارمرگ قهری تعدادی به عنوان قهرمان عازم المپیک می شوند و با کسب مدال بهقهرمانانی تبدیل می شوند که تنها می توانندلحظاتی مردم خود را ازاندیشه به فقر دورسازند وبعد از پیایین آمدن از سکو خود آنها راه را کج نموده واز مناطق برخوردار سردر می آورند.

در آسیا یعنی جایی کهوفور منابع وگوناگونی آن می تواند دست انسان را برای به چنگ آوردن رفاه طولا سازدافزایشلجام گسیخته جمعیت ،طمع جهان خواران بر منابع عظیم مادی وحاکمان خود خواه وبیتوجهی که یا اصول مدیریت برمنابع انسانی و مادی را نمی شناسندو یا اینکه میشناسندو اما با متمرکز نمودن تمام فعالیت ها در بخشی از نیاز مندی های انسانی راهتوسعه همه جانبه را به روی مردم خود بسته اند شرایطی را فراهم آورده که مردم درطول مدت عمر خودنمی توانند فقط به تعداد انگشتان دست وپا روز خوش درزندگی ببینند.

در اروپا که مهددمکراسی و تمدن نوین انسانی تلقی می گردد تنازعات خشن جنگی که تا نسل کشی مسلماناندر بوسنی و یا چچن پیش رفت و امروز هم توزیع ناعادلانه ثروت ومنابع که دودستگیهایی را ایجادنموده که بزرگترین ثمره اش تبدیل شدن بخشی ازاروپا به طفیلی بخش هایبرخوردار دیگر می باشد.

اما امریکا که نمادروشن فقر و غناست ودر آن کشور هایی چون ایالات متحده،کاناداوبرزیل از وضعیتبسیارروشن مالی برخوردار می باشند سایر ممالک چون بولیوی،مکزیک،ونزوئلا،کوباو....با فقر و استبداد درگیر می باشندکه یا جنگ های فرقه ای،نفوذ گروه های قاچاقمواد مخدرامکانات مادی ومعنوی آنها را ازبین می برد و یا حکومت های دیکتاتورمانعاز آن می شود که پتانسیل های مردم وکشور ها بدرستی شناسایی و پرورش نیابند.

با آنچه که گفته آمدو شمای پر تشنجی را از جامعه جهانی به نمایش گذاردآیا المپیک می تواند نشانه ایازاین موضوع باشد که انسان رقابت های جوانمردانه ورزشی را جانشین جنگ و خونریزینموده است ویا زمانی که در جهان معاصر نزاع شدید ورو به گسترشی برای دخالت و چپاولمنابع اعم از انسانی و مادی وجود دارد وهمه کشور های به نوعی در مقابل هم صف آرایینموده اند تا یا چپاول کنند و یا مانع از چپاول گردندو در این اثنی برخی از آنهاهم هستندکه هم به چپاول منابع خود تن می دهندهم با راه انداختن بحران مستمر باعثبه تاراج رفتن منابع مناطق مختلفی از جهان می گردند می توان امیدور به تحقق فلسفهو رسالت المپیک شد.

در ثانی المپیک امروزکه جهان خود را درگیردرفقر و غنا می یابد و فقیر نگون بخت به روشنی می داندکه فقیرمانده و توان و منابع لازم برای رقابت را نداردومی دانی که در هیچ یک از آیتم هایمربوط به نشانه های تمدن به پای کشور های توسعه یافته نمی رسد چگونه می تواندبا بهنمایش گذاردن آثاربرآمده از دانش و فن آوری های نوین حاصل آمده از مطالعه و تحقیقدر برخی از کشور ها که موجبات توفق آنها در رقابت های ورزشی را فراهم می آوردونشان دهنده پیشرفت آنها در سایر زمینه ها می باشد باعث پر انگیزه شدن سرزمین های شکست خوردهبرای فعالیت های هدفمند و دست یابی به فن آوری های نوین گردد؟ مسلم است که چنینامکانی وجود ندارد!!! زیرا در بین همین تعداد دویست وپنج کشور شرکت کننده در المپیکقریب به اتفاق آنها کشور هایی می باشند که ساختار ناسالم سیاسی،فساد گسترده اداری،ضعف مفرط دانش و تکنولوژی ودر نهایت وابستگی و دیکتاتوری حاکم آنها را تنها بهکسب توفیق در تامین چیزی که بتواندشکم مردم را سیر کند راضی نموده و مواجه شدن باتفاوت های تکنولوژیکی بین آنها و کشور های توسعه یافته نه تنها باعث تکاپو در آنهانمی شود بلکه شکست های مکررحاصل آمده از این تفاوت ها باعث عادت نمودن و یا رضایتدادن به تفاوت و ضعف می شودو یا حتی مدال آوردن باعث می شود که این توهم در مردم وسیستم های سیاسی ایجاد شود که فاصله و تفاوتی بین آنها وجود ندارد.

اما کلام آخراینکهالمپیک که ذاتا می بایدشرایط تفریحی شاد و دل خوش کننده ای برای مردم سراسر جهانایجاد کندبا عنایت به آنچه که در مناطق مختلف جهان درحال وقوع می باشد نمی تواندچنین رسالتی را بردوش بکشد مثلا زمانی که شما پیچ تلویزیون را باز می کنید تا بااطلاع از .وضعیت عمومی جهان تحولات در عرصه المپیک را مرور نماییدو ملاحظه می کنیدکه مثلا جناب بشار اسد برای استمرار حکومت خود دمشق و یا حلب را با جمعیتی معدل سهمیلیون نفر بمباران می نماید و یا سه مسلمان با تبعی از میل جنسی خود درمیانمار(برمه)سابق زبانه های آتشی را بالا می کشندکه موجبات قتل دهها هزار نفر وبی خانمانی ملیون ها نفرمی گردد ویا در عراق مسلمان القاعدهای با نام مبارزه وجنگبا امریکا بمب بر سرراه مسلمان شیعه و سنی بدبختی که اگر کار نکندبایدشب گرسنه سربه بالین بگذارد دهها تن از آنها را به خاک وخون می کشد و یا مسلمان طالبانی بهجای جنگ با نیروهای خارجی اتراق نموده در مملکتش بمب را دقیقا در مقابل مرکزپلیسیکه همه اعضاءآن جوانان مسلمان افغانستان است منفجرمی سازد ویا...مشخص است کهدیگرحوصله ای برای شما باقی نمی ماندکه به المپیک بپردازید و در آن به هنرنماییجوانانی مشغول شوید که دولت ها آنان را بدور از تمام تحولات اقتصادی و اجتماعی بزکنموده اند تا با کسب مدال در المپیک مردم خود را به این باور برسانند که حرفی برایگفتن دارند .

المپیک دور مانده ازفلسفه وجودی خود امروز به ابزاری تبدیل شده که بتوسط آن می توان مردم وتمرکز آنهارا از واقعیت ها دورساخت مثلا دولت انگلستان سالانه میلیارد ها دلار از سرمایهگذاری های صورت گرفته در معادن قاره افریقا بهره می برد و بیش از بیست میلیارددلار برای آماده سازی لندن جهت برگزاری المپیک پول پرداخت می نماید و قهرمانانافریقا مدال های فراوانی از میان المپیک صیدمی کنند اما در همان قاره زر خیزافریقا کودکان از سوء تغذیه آنهم درقرن دانش و تکنولوژی می میرند.